در حال پالایش مطالب میباشیم تا اطلاع ثانوی مطلب قرار نخواهد گرفت.
    توجه : تمامی مطالب این سایت از سایت های دیگر جمع آوری شده است. در صورت مشاهده مطالب مغایر قوانین جمهوری اسلامی ایران یا عدم رضایت مدیر سایت مطالب کپی شده توسط ایدی موجود در بخش تماس با ما بالای سایت یا ساماندهی به ما اطلاع داده تا مطلب و سایت شما کاملا از لیست و سایت حذف شود. به امید ظهور مهدی (ع).

    کدام نیرو به دلیل اختلاف فشار هوا بین سطح بالایی و پایینی بال به وجود می آید

    1 بازدید

    کدام نیرو به دلیل اختلاف فشار هوا بین سطح بالایی و پایینی بال به وجود می آید را از سایت نکس درجه دریافت کنید.

    هواپیما چگونه پرواز می کند؟پرواز هواپیما به زبان ساده

    هواپیما چگونه پرواز می کند؟پرواز هواپیما به زبان ساده

    بشر از قرن ها پیش در آرزوی پرواز بود و با الهام گرفتن از طبیعت به فکر ابداع ابزاری برای پرواز بود. به طوری که در گذشته افراد بسیار زیادی در تلاش بودند تا با استفاده از طراحی هایی مشابه با بال پرندگان، بتوانند رویای پرواز را به ثمر برسانند. درهرحال بعد از گذر سال ها براردان رایت موفق به اختراع هواپیما شدند، اما یک هواپیما چگونه پرواز می کند؟ با ما همراه باشید.

    هواپیما چطور از زمین بلند می شود؟

    اگر در حد قوانین فیزیک دوران دبیرستان و مدرسه اطلاعات داشته باشید، احتمالا در مورد پرواز هواپیما هم ایده هایی دارید. اما آیا به راستی در مورد پرواز هواپیما و نحوه کنترل آن اطلاعات لازم را دارید؟ خب پیش از آنکه بخواهیم در مورد نحوه پرواز و کنترل هواپیما صحبت کنیم، بیاید ابتدا چد قانون و اصل مهم در مورد کنترل هواپیما را باهم مرور کنیم.

    پیش از صحبت در مورد نحوه پرواز و کنترل هواپیما ابتدا باید اطلاعاتی در مورد اصطلاحات رایج پروازی داشته باشیم:

    موتورهای هواپیما نیروی برای حرکت به سمت جلو فراهم می کنند، اما باعث بلند شدن هواپیما از روی زمین نمی شوند. این بال ها هستند که اختلاف فشار لازم برای بلند شدن هواپیما از روی زمین را به وجود می آورند. با افزایش نیروی تولید شده توسط موتورها، جریان هوا به سرعت با بالا برخورد می کند و با استفاده از ویژگی های ایرودینامیکی، اختلاف فشار لازم توسط بال های برای بلند شدن هواپیما به وجود می آید. اما چگونه این اتفاق می افتد؟

    بال ها و اختلاف فشار چگونه باعث پرواز هواپیما می شوند؟

    بال ها عامل اصلی حرکت هواپیما به سمت بالا هستند. اما این اتفاق چگونه می افتد؟ هواپیماها معمولا یک سطح منحنی فوقانی و یک سطح زیرین هموارتر دارند که وجود چنین طراحی هایی باعث به وجود آمدن ویژگی های ایرودینامیکی می شود تا مقطع ایرودینامیکی هواپیما به وجود بیاید.

    چنین سطح مقطعی باعث می شود تا هواپیما به سمت بالا حرکت کند و اختلاف فشار مورد نیاز را به وجود بیاورد. برای توضیح ساده تر فرض کنید که دو مولکول هوا به بال هواپیما برخورد کنند، یکی به سمت بالا و دیگری به سمت پایین حرکت می کند و اختلاف فشار لازم به وجود می آید.

    پیشنهاد می کنیم در صورت تمایل نگاهی به مقاله بهترین هواپیماهای ایران داشته باشید.

    جریان حلقوی هوا در بال ها چگونه است؟

    تا بحال پیش آمده است تا در یک ایستگاه راه آهن ایستاده باشید و قطار با سرعت از کنار شما رد شود؟ در این هنگام وقتی قطار از کنار شما می گذرد حسی همانند مکش هوا مانند جارو برقی وجود دارد که شما را به سمت خود می کشد. در هواپیماها نیز همین اتفاق می افتد.

    هربال هواپیما از طریق ایجاد جریان حلقوی و چرخشی هوا، جریانی شبیه به یک گردباد ایجاد می کند تا هوا با سمت عقب هدایت کند.

    هدایت هواپیما چگونه کنترل می شود؟

    یک هواپیمای درحال حرکت مکانیسمی مشابه با خودرو درحال حرکت دارد، اما مسلما تفاوت های چشمگیری هم دارد. حرکت هواپیما حول ۳ محور مختلف است که فقط خلبان به آنها دسترسی دارد و به واسطه اهرم ها انجام می شود.

    حرکت های حول اهرم هواپیما حالتی شبیه به فرمان خودرو دارند و با استفاده از این اهرم است که هواپیما می تواند به سمت راست یا چپ حرکت کند. حرکت های حول اهرم حرکت چرخشی نام دارند که خلبان با به سمت چپ یا راست بردن این اهرم، بال های عقبی را تکان داده و باعث می شود هواپیما به راست یا چپ بگردد.

    البته این حرکت چرخشی همانی نیست که برای گردش روی زمین استفاده می شود. اهرم هواپیما یک حرکت عمودی نیز دارد. سکان های هدایت هواپیما به سمت های راست و چپ و عقب و جلو حرکت می کنند. حرکت هایی که به سمت چپ و راست می روند برای حرکت به همین سمت هاست و حرکت هایی که توسط سکان به سمت جلو یا عقب هستند، برای پرواز و یا فرود مرود استفاده اند.

    وقتی خلبان سکان هواپیما را به سمت عقب می کشد، هواپیما به شرط داشتن سرعت لازم، از زمین بلند می شود و وقتی سکان را به سمت جلو حرکت دهد هواپیما ارتفاع کم می کند. حرکت های سکان هواپیما که به سمت عقب یا جلو هستند منجر به ایجاد کنترل برروی دم عمودی عقب هواپیما می شود.

    در ادامه نگاهی هم به بهترین شرکت های هواپیمایی ایران داشته باشید.

    هواپیما چگونه در هوا معلق می ماند؟

    هواپیماها فقط تا حد مشخصی قادر به بالا رفتن و ارتفاع گرفتن هستند. در یک زاویه مشخص در هنگام اوج گرفتن، پس از رسیدن به ارتفاعی مشخص هواپیما دیگر ارتفاع نمی گیرد و در ارتفاعی مشخص ثابت می ماند. در این هنگام جریان هوا در حول بال ها باعث می شود نیروی کششی به سمت زمین کاهش پیدا کرده و هواپیما در ارتفاعی ثابت باقی بماند.

    به زبان ساده تر باید این چنین گفت که پس از رسیدن به زاویه ای مشخص، مثلا ۱۵ درجه، هوا دیگر به نرمی حول بال های جریان ندارد و بیشتر شاهد افزایش نیروی کشش و کاهش بیشتر در بالا رفتن هستیم، تا حدی که به حالت رسیدن به ثبات شباهت دارد.  برای حرکت به سمت چپ و راست هم پیش تر توضیح دادیم که از پره های عقبی و پره هایی که برروی بال قرار دارند استفاده می شود.

    کابین فشار هواپیما چیست؟

    با بالاتر رفتن از سطح زمین فشار هوا افت می کند. به همین دلیل است که کوهنوردان در ارتفاعات بسیار زیاد نیاز به استفاده از کپسول های اکسیژن دارند. برای نمونه قله کوه اورست ۹ کیلومتر بالاتر از سطح دریا قرار دارد. هواپیماهای جت به طور معمول در ارتفاعات بیشتری از قله کوه قرار داشته و حتی هواپیماهای نظامی در ارتفاعات سه برابر نیز پرواز کرده اند.

    به همین دلیل است که هواپیماهای مسافری کابین های فشار دارند. کابین هایی که در آنها هوای گرم با قدرت زیاد وارد می شود. از همین رو افراد می توانند به راحتی نفس بکشند. اگرچه خلبانان هواپیماهای نظامی از طریق پوشیدن ماسک های اکسیژن و لباس های مخصوص فشار این مشکل را حل می کنند.

    هواپیما برای بلند شدن از زمین و پرواز چه سرعتی نیاز دارد؟

    موتورهای هواپیما انواع مختلفی دارند که خود بحث جداگانه ای است، اما وقتی موتورهای روشن می شوند و هواپیما آماده حرکت می شود، خلبان با افزایش میزان سوخت ورودی به محفظه احتراق سرعت هواپیما را بالا می برد تا در نهایت به سرعت ۲۵۰ کیلومتر بر ساعت برسد.

    در این هنگام با استفاده از اهرم ها فرایند هدایت هواپیما و آغاز انجام می شود. البته نکته مهمی که وجود دارد این است که زاویه اوج گیری نباید بیشتر از ۳۰ درجه باشد وگرنه هواپیما قادر به پرواز نخواهد بود. حرکت زاویه دار تا زمانی ادامه می یابد که هواپیما به ارتفاع مورد نظر برسد و به اصطلاح علمی به حالت کروز یا پرواز افقی برسد.

    در پایان اگر به دنبال خرید بلیط هواپیما داخلی و یا خارجی هم هستید، پیشنهاد می کنیم حتما بلیط خود را از سایت های معتبر و یا نمایندگی های فیزیکی فروش قانونی بلیط تهیه نمایید تا دچار مشکلات آتی نشوید.

    منبع مطلب : www.samtik.com

    مدیر محترم سایت www.samtik.com لطفا اعلامیه بالای سایت را مطالعه کنید.

    نیروی Lift چگونه باعث به پرواز درآمدن هواپیما میگردد؟

    نیروی Lift چگونه باعث به پرواز درآمدن هواپیما میگردد؟

    نیروی Lift چگونه باعث به پرواز درآمدن هواپیما میگردد؟

    ☑️نیروی Lift یکی از 4 نیروی اصلی میباشد که در پرواز به هواپیما وارد میشود. این نیرو باعث میشود که هواپیما از زمین بلند شده و در آسمان به پرواز درآید. اما چگونه؟

    ?همانطور که میدانید، هوا به عنوان یک سیال با لزجت(ویسکوزیته) پایین به حساب می آید. در حقیقت، به مقاومت یک سیال در برابر اعمال تنش برشی ویسکوزیته میگویند. هرچه ویسکوزیته یک سیال بالاتر باشد، برای ایجاد تغییر شکل و حرکت، به تنش برشی بیشتری نیاز دارد. به عنوان مثال عسل که دارای ویسکوزیته بسیار بالاتری نسبت به آب یا هوا میباشد.

    ?برای درک مفهوم Lift ، ابتدا باید در مورد اصول تغییر فشار برنولی بدانید. برنولی، ریاضیدان مشهور سوئیسی، شرح داد که چگونه فشار یک سیال در حال حرکت، با تغییرات سرعت سیال تغییر میکند. او بیان کرد که هرچه سرعت یک سیال در حال حرکت افزایش یابد, فشار در داخل آن سیال کاهش می یابد.

    ? بال هواپیما به گونه ای طراحی شده است که مستقیما از اصل برنولی و قانون سوم نیوتن پیروی میکند. به این گونه که سطح روی بال هواپیما نسبت به سطح زیرین دارای انحنای بیشتری میباشد. اگر به یک بال هواپیما از زاویه بغل نگاه کنید، متوجه این تغییر انحنا میشوید. به سطح مقطع بال که از زاویه بغل دیده میشود ایرفویل(Airfoil) گفته میشود.

    ? زمانی که هواپیما آغاز به حرکت به سمت جلو میکند، هوا نیز به عنوان یک سیال، در پی این حرکت رو به جلو شروع به عبور از سطح روی بال و زیر بال میکند. حال، به دلیل اختلاف انحنا در روی سطح بال نسبت به سطح زیرین، به دلیل اینکه جریان هوا باید مسافت بیشتری را روی سطح بال طی کند، در نتیجه سرعت هوا در روی سطح بال نسبت به سطح زیرین افزایش می یابد.

    ? طبق اصل برنولی، بیشتر شدن سرعت هوای روی بال کم شدن فشار آن(ایجاد فشار منفی) در آن قسمت خواهد شد. در سطح زیرین بال نیز، به دلیل کمتر بودن سرعت هوا(چون سطح زیرین تقریبا دارای انحنای کمی میباشد)، فشاری مثبت به وجود می آید. این فشار مثبت، در نزدیکی لبه جلویی بال(Leading edge) میباشد. این اختلاف فشار در دو سطح بالایی و زیرین بال باعث ایجاد نیروی Lift میگردد.

    ✔قانون سوم نیوتون در به وجود آمدن نیروی Lift نیز نقش به سزایی دارد. به اینگونه که جریان هوایی که از روی سطح بال شروع به شتاب گرفتن میکند، پس از عبور از روی این سطح، به سمت پایین سرازیر شده که به آن Downwash میگویند.

    ♦این جریان سرازیر شده، با جریان هوایی که در سطح زیرین بال در حال حرکت بوده است، در انتهای بال برخورد کرده و نیرویی به سمت پایین روی آنها اعمال میکند. طبق قانون سوم نیوتن که بیان میکند هر عملی، عکس العملی برابر و در خلاف جهت آن دارد، عکس العمل این نیرو را، رو به بالا و در سطح روی بال اعمال میکند که قسمتی از نیروی Lift را به وجود می آورد.

    منبع: Principles of flight, petter.J.swatton

    منبع مطلب : www.cannews.aero

    مدیر محترم سایت www.cannews.aero لطفا اعلامیه بالای سایت را مطالعه کنید.

    بال

    بال

    بال اندام پروازی در جانورانی است که توانایی پرواز دارند. این معنا به ابزار بلند شدن از زمین در ماشین‌های با توانایی پرواز ساخته دست بشر نیز گسترانده شده‌است. در زبان پهلوی بدان بالَگ می‌گفتند. نوع بال در انواع پرندگان متفاوت است.

    وقتی پرنده بال می‌زند، نیروی مقاومت هوا به زیر بال فشار وارد کرده و پرنده را به بالا می‌کشاند. هنگام حرکت به جلو، نیروی مقاومت هوا که در جلو و زیر بال‌ها وجود دارد، همراه با چرخش خاصی که پرنده به بال‌ها می‌دهد، هوا را با فشار به عقب می‌راند و در نتیجه پرنده به بالا و جلو حرکت می‌کند. بال‌ها به دلیل شکل مقعر و سطح وسیعی که ناشی از وجود پرها است، می‌توانند فشار هوا را در سطح بالایی کاهش دهند، ولی برعکس در سطح زیرین حداکثر فشار را داشته باشند. در نتیجه پرواز پرنده در اثر عوامل مکانیکی ناشی از رابطهٔ متقابل پرها و فشار هوا حاصل می‌گردد. اگر جریان عمودی هوا به سمت بالا، دارای حرکت و سرعت باشد، کمک زیادی در بردن پرنده به مسیرهای طولانی، بدون بال زدن و از دست دادن انرژی می‌کند. این گونه جریان‌های هوا اغلب بر روی دریا اتفاق می‌افتد و مرغان دریایی هنگام مهاجرت از این جریان‌ها حداکثر استفاده را می‌کنند.[۱]

    پرواز نیرومند پرندگان دریایی، بازها، عقاب‌ها و کرکس‌ها ناشی از کارایی آیرودینامیکی بال‌ها و پدیده هواشناختی است. این امر بدین صورت است که ابتدا پرنده با بال زدن شدید خود را تا ارتفاع ۳۰ متر بالا می‌برد. در این ارتفاع، در این ارتفاع ضمن چرخیدن دایره وار، تعداد بال زدن را کم می‌کند. در هر دایره به تناوب، قسمت‌هایی از مسیر را بال می‌زند و قسمت‌های بیشتری را بدون بال زدن طی می‌کند. در ارتفاع حدود ۱۲۰ تا ۱۵۰ متری بدون هیچ بال‌زدنی چرخ زده، با بال‌های گشوده به ارتفاعات بالاتر اوج می‌گیرد.[۱] اگر باد بوزد، مدارهای پرواز به صورت حلقه‌هایی در می‌آید که در جهت باد کشیده می‌شوند و پرنده شیرجه طولانی در ارتفاعات حدود ۲۰۰۰ تا۳۰۰۰ متری را با بال‌های نیم‌بسته آغاز می‌کند، سپس بال‌هایش را کاملاً باز می‌کند و در مسیر مارپیچ دیگری مجدداً اوج می‌گیرد. به این ترتیب پرنده با اوج گرفتن و شیرجه رفتن متناوب، مناطق وسیعی را تقریباً بدون صرف انرژی پرواز می‌کند.

    بال برندگان از گونه‌های پر متفاوتی تشکیل شده‌است. پرها در پرندگان به سه دستهٔ کُرک‌پر، پوش‌پر و شاه‌پر (پرهای پروازی) تقسیم می‌شوند. پرندگان از کرک‌پرها برای به دام انداختن هوا در لابه لای پرها به جلوگیری از اتلاف گرما استفاده می‌کنند. پوش‌پرها هم مقاومت هوا را در برابر پرواز کاهش می‌دهند و بدن را حفظ می‌کنند. شاه‌پرها هم به پرنده قدرت پرواز می‌دهد که در بال‌ها و دم‌ها برای صعود و تعادل کاربرد دارد.

    ارتباط نوع بال با زیستگاه[ویرایش]

    پرندگانی که در نقاط مختلف جهان زندگی می‌کنند، دارای انواع مختلفی از بال‌ها هستند. ساختمان بال پرندگان و نحوهٔ پرواز آنها، به چگونگی زندگی و سبک تغذیه و شرایط محیط زیست آنها ارتباط دارد. مثلاً پرندگان خوب پرواز مانند شاهین، عقاب و لاشخور می‌توانند مسافت زیادی را بدون بال زدن طی کنند؛ بنابراین بال‌های آنها عریض و پهن است. در صورتی که پرندگان بدپرواز، مانند پرندگان قابل شکار، برای آنکه بتوانند سریعاً از محل خطر دور شوند، بال‌های کوتاه و تقریباً لب گرد دارند. طبیعی است قدرت و مسافت پرواز این نوع پرندگان کم خواهد بود.

    پژوهشگران دریافته‌اند که هرچه محل زندگی پرندگان به خط استوا نزدیک‌تر می‌شود، طول بال آن‌ها کوتاه‌تر و شکل آن گردتر می‌شود. پرندگانی که بال‌های کوچک‌تری دارند، در یک محدوده مشخص زندگی می‌کنند؛ زیرا بال‌های آن‌ها برای پروازهای طولانی تکامل نیافته‌است. پرندگان ساکن جنگل‌های بارانی آمریکای جنوبی، آفریقا و گینه نو عموماً بال‌های کوچک و گرد دارند زیرا برای یافتن غذا نیازی به پروازهای طولانی و طی مسافت زیاد ندارند. در حالی که پرندگان اروپا و آمریکای شمالی دارای بال‌های بلند و نوک تیز هستند و اغلب برای تولید مثل یا یافتن غذا مهاجرت یا مسافت‌های طولانی را طی می‌کنند. در واقع شکل بال پرندگان بازتابنده سبک زندگی آن‌ها است.[۲]

    در همین حال برخی پژوهش‌ها نشان داده‌است که پرهای تیره پرندگان می‌توانند امکان پرواز بهتر را برای آنها فراهم کنند. این پرها می‌توانند بال‌های پرنده و هوای اطراف آن را گرم کنند و جریان هوا را در اطراف بال افزایش دهند. پرهای تیره‌تر، بیش از پرهای روشن گرم می‌شوند. تفاوت دمای میان پرهای سفید و سیاه، حدود ۹ درجه است. الگوی معمولی بال یعنی پرهای سفید در قسمت پایه بال و پرهای سیاه در نوک بال، می‌تواند توانایی بلند شدن پرنده را هنگام پرواز افزایش دهد. تفاوت دما میان پرهای روشن و تیره، امکان انتقال حرارت را به هوای اطراف بال فراهم می‌کند و آن را از قسمت‌های سردتر به قسمت‌های گرم‌تر حرکت می‌دهد. این فرایند، جریان هوا را در اطراف بال افزایش می‌دهد و موجب می‌شود پرواز کارآمدتر باشد. بال چندین گونه پرنده از جمله لک‌لک و پلیکان، پرهایی با پایه سفید دارد که نوک آنها سیاه است. اما تفاوت‌هایی نیز میان این پرندگان وجود دارد. وجود دو رنگ متفاوت در یک بال می‌تواند به بهبود پرواز پرنده کمک کند.[۳]

    انواع سبک پرواز در پرندگان[ویرایش]

    در جریان بال زدن و پرواز، شاهپرها حالت‌های مختلفی به خود می‌گیرند، اشکال متفاوت این پرها مربوط به ساختمان و تعدادشان در بال بوده، در برخاستن، مانور دادن در هنگام پرواز، یا نشستن پرنده نقش مهمی دارند. فاصله و شکاف میان شاهپرهای بال اهمیت بسیاری در بالا رفتن و برخاستن پرنده از زمین دارد. آخرین شاهپر بال به دلیل ظرفیت و عملکرد مستقل آن، می‌تواند شکاف لازم را برای شکل‌های مختلف پرواز ایجاد کند. این شکاف‌ها نقش ویژه ای در مانور حرکتی و سرعت پرنده هنگام پرواز دارد. در پرندگانی مانند عقاب و لاشخور که پرواز گشوده بال دارند، دارای شاهپرهایی هستند که در انتها باریک بوده و هنگام پرواز از هم جدا و خمیده می‌شود.[۴]

    کنترل و تغییر مسیر پرواز به دو صورت بال زدن شدیدتر و تغییر زاویهٔ بال از وضعیت عادی آن انجام می‌گیرد. پرندگانی مانند ابیا و زاغی با چرخاندن دم به یک سو و بلند کرد و پائین نگه داشتن آن، مسیر پروازشان را تغییر می‌دهند؛ لذا دم در برخاستن یا ترمز کردن و نیز هنگام نشستن بر روی زمین نقش مهمی بر عهده دارد.[۴]

    انواع دیگری مانند حواصیل و درنا برای چرخ زدن یا تغییر جهت، پاها را به شکلی خاص در امتداد و پشت بدن می‌چرخانند. در این پرندگان پا نقش مهمی در پرواز دارد اما در برخی دیگر پا نقش مهمی در برخاستن به منظور پرواز دارد. پرندگانی مانند چنگر، فلامینگو، قو و گونه‌های کمی از اردک‌ها هنگام برخاستن ابتدا مسافتی را بر روی آب می‌دوند. همزمان با این دویدن، بال‌ها به صورت پره‌هایی در اطراف بدن عمل می‌کند. هنگامی که این پرندگان به سرعت لازم رسیدند، پاها را در امتداد بدن جمع می‌کنند و به پرواز در می‌آیند.[۴]

    سازوکار بال و پرواز[ویرایش]

    پرندگان از نیروهای پَسار و برآر هنگام برخاستن و فرود آمدن استفاده می‌کنند. نیروی پسار نامی است که در فیزیک و دینامیک سیالات به نیروهایی که در جهت بازداشتن اجسام از حرکت در درون سیالات کار می‌کنند، داده می‌شود. زمانی که جسمی درون سیال حرکت می‌کند برهم‌کنشی بین جسم و سیال رخ می‌دهد. تنش برشی به علت اثرات گرانروی و تنش‌های عمودی به علت فشار بر جسم وارد می‌شوند. به برآیند این نیروها در جهت سرعت جریان بالاسری نیروی پسار و عمود بر جهت سرعت جریان بالاسری نیروی برآر گفته می‌شود.[۵]

    در پرواز یک پرنده به علت وجود نیروی قابل ملاحظهٔ گرانش و مقابلهٔ آن با بالاروندگی، سرعت‌های پایین نیز می‌توانند باعث تلاطم شوند که برای جلوگیری از این موضوع دو راهکار صورت می‌گیرد که یکی مشابه با هواپیماها یعنی افزایش انحنا و زاویهٔ بال با جریان و دیگری ساختارهایی به نام بالک است. نگاه به انواع کلی بال پرندگان این موضوع را روشن‌تر می‌کند.[۶]

    در بال‌های بیضی‌شکل مانند بال‌های دارکوب‌ها و گنجشک‌ها که در مناطق جنگلی و انبوه مانور می‌دهند، نسبت طول به عرض کم است. فاصلهٔ بین پرهای اولیهٔ انتهای بال‌ها باعث افزایش توانایی در مانورهای کم سرعت و پیچ‌های تند و سهولت فراز و فرود با سرعت‌های کم است. نوعی پرندهٔ کوچک می‌تواند در ۰۳/۰ ثانیه تغییر جهت دهد. انتهای بال‌های انواعی که دارای نسبت طول به عرض زیاد هستند، مانند بادخورک‌ها و مگس‌خوارها نوک تیز است. این انتهای نوک تیز باعث کاهش کشیدگی‌های مولد تلاطم ویژهٔ سرعت‌های بالاست. مشکل این نوع بال عدم توانایی حفظ پرنده در سرعت‌های پایین است تا حدی که بادخورک‌ها قادر به شروع پرواز از سطح زمین نیستند و تنها قادر به پرواز و ادامهٔ آن پس از جهیدن در هوا و سرعت گرفتن هستند.[۶]

    نسبت طول به عرض بال‌های پویای صعودی که در مرغ‌های دریایی مشاهده می‌شد، زیاد است. این بال‌ها برای نوعی از پرواز به نام پرواز صعودی مناسب است که پرنده با استفاده از جریان‌های بالاروندهٔ اطراف ارتفاعات و دریاها بدون صرف انرژی زیاد می‌تواند اوج بگیرد و پرواز کند. این پرندگان در نزدیک سطح دریا سرعت‌های اندک و در ارتفاعات بالا سرعت‌های بالایی را برمی‌گزینند. بدیهی است که شروع این پرواز با پرش از ارتفاعات و اوج گرفتن در جریان‌ها شروع می‌شود، اما مانند بادخورک‌ها عدم توانایی شروع اوج از سطح زمین مشاهده نمی‌شود.[۶]

    آخرین نوع بال‌ها هم مرتبط با شاهین‌ها، عقاب‌ها و بسیاری دیگر پرندگان شکاری می‌شود که وزن‌های سنگین را حمل می‌کنند و وجود بالک‌ها باعث صعود زیاد در سرعت کم می‌شوند. از انواع حرکت در آسمان پرندگان که عنوان‌های پرواز بال‌زدنی، پرواز تعلیقی و سُر خوردن را دارند، شاید جالب‌ترین نوع در پرواز تعلیقی پرندهٔ شهدخوار باشد. این پرواز به معنای حفظ ارتفاع ثابت در سرعت صفر است. برای بررسی دینامیک این پرواز اطلاعاتی که آناتومی این پرنده به ما می‌دهد، بزرگ‌تر بودن قابل توجه ماهیچهٔ مسئول بالابردن بال‌هاست. در اکثر پرندگان این ماهیچه به‌طور چشمگیری کوچک‌تر از ماهیچهٔ سینه‌ای است.[۶]

    رنگ‌یابی بال[ویرایش]

    الگوهایی که در پرهای پرندگان دیده می‌شود ترکیبی پیچیده از خطوط، نقاط و خال‌هاست. الگوی رنگ‌آمیزی در بسیاری از پرندگان به استتار بهتر کمک می‌کند. این ویژگی علاوه بر پنهان شدن از دست شکارچیان به پرنده در جذب جفت بهتر نیز کمک می‌کند. الگوی رنگ‌آمیزی عمدتاً با حضور دو نوع رنگدانه اتفاق می‌افتد: ملانین که رنگ‌هایی در طیف سیاه، خاکستری، قهوه‌ای و نارنجی را تولید می‌کند و کاروتنوئید که برای تولید رنگ‌ها و سایه‌های روشن‌تر در ساختار پرهای ویژه استفاده می‌شود.[۷]

    پرندگان به خودی خود نمی‌توانند کاروتنوئید تولید کنند. برای داشتن پرهایی با رنگ روشن، پرندگان باید مواد غذایی مصرف کنند که حاوی این رنگدانه باشد، بدین ترتیب کاروتنوئید در جریان خون به گردش درمی‌آید تا به فولیکول‌های پر برسد. بدن پرندگان دارای کنترل سلولی مستقیم بر ترکیب و ذخیره‌سازی کاروتنوئید نیست؛ همچنین هیچ کنترلی بر ساختار پرهای ویژه ندارد. پرهای ویژه در واکنش به کاروتنوئید مصرفی با سازوکاری که توسط سلول‌های ویژه تنظیم نمی‌شود، تولید می‌شوند. از سوی دیگر، ملانین در بدن پرنده و در سلول‌های خاصی به نام ملانوسیت ترکیب می‌شود. ملانوسیت‌ها با فولیکول‌های پر همکاری می‌کنند تا رنگدانه‌ها را به خوبی تحت کنترل داشته باشند. رنگدانه‌ها و ساختارهای متفاوت منجر به تولید رنگ‌های مختلف در پر می‌شود. اکثر این طرح‌های پیچیده توسط ملانین تولید شده‌است.[۷]

    منابع[ویرایش]

    منبع مطلب : fa.wikipedia.org

    مدیر محترم سایت fa.wikipedia.org لطفا اعلامیه بالای سایت را مطالعه کنید.

    جواب کاربران در نظرات پایین سایت

    مهدی : نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    میخواهید جواب یا ادامه مطلب را ببینید ؟
    ناشناس 1 ماه قبل
    1

    بهتره جواب رو یکی بنویسه.

    مهسا 2 ماه قبل
    2

    کدام نیرو به دلیل اختلاف فشار هوا بین سطح بالایی وپایینی بال به وجود می اید

    شیما محمدی 2 ماه قبل
    0

    من از ریاضی و علوم سر در نمیارم چیگار کنم؟

    برای ارسال نظر کلیک کنید