در حال پالایش مطالب میباشیم تا اطلاع ثانوی مطلب قرار نخواهد گرفت.
    توجه : تمامی مطالب این سایت از سایت های دیگر جمع آوری شده است. در صورت مشاهده مطالب مغایر قوانین جمهوری اسلامی ایران یا عدم رضایت مدیر سایت مطالب کپی شده توسط ایدی موجود در بخش تماس با ما بالای سایت یا ساماندهی به ما اطلاع داده تا مطلب و سایت شما کاملا از لیست و سایت حذف شود. به امید ظهور مهدی (ع).

    افراد چگونه در جهان آخرت به نتیجه اعمال خود می رسند

    1 بازدید

    افراد چگونه در جهان آخرت به نتیجه اعمال خود می رسند را از سایت نکس درجه دریافت کنید.

    خبرگزاری حوزه

    خبرگزاری حوزه

    به گزارش خبرگزاری «حوزه»، شناخت دین یکی از وظایفی است که بر عهده هر مسلمانی بوده که این راستا در شماره های گوناگون، بخش های مختلفی از مباحث دینی را تقدیم حضور مخاطبان گرامی خواهیم کرد.

    * قیامت و تجسم اعمال

    مسأله تجسم اعمال از مسائل مربوط به جهان پس از مرگ است. این مسأله، گرچه شاخه ای از کیفر و پاداش اخروی است، ولی در بحث شهود و گواهان قیامت نیز می تواند راهگشا باشد؛ زیرا هرگاه کردار انسان گناهکار در سرای دیگر تجسم یابد، خود بهترین شاهد و گواه بر جرم بوده و راه هرگونه انکار را بر او میبندد. به همین دلیل، این بحث را پس از بحثهای گوناگون قیامت یادآور میشویم.

    مقصود از تجسم اعمال چیست؟

    مقصود از «تجسم» ‌یا «تمثل» این است که آنچه انسان در این جهان انجام داده است، در جهان دیگر به صورتی متناسب با آن جهان نمودار گردد. و به عبارت دیگر: پاداشها و کیفرها، نعمتها و نقمتها، شادمانی و سرور، درد و شکنجههای اخروی، همه و همه همان حقایق اعمال دنیوی انسانها است که در حیات اخروی خود را نشان میدهند.

    و به دیگر سخن: هر کرداری که انسان انجام میدهد، خواه خوب باشد و خواه بد، یک صورت دنیوی دارد که ما آن را مشاهد میکنیم، و یک صورت اخروی که هماکنون در دل و نهاد عمل نهفته است، و روز رستاخیز پس از تحولات و تطوراتی که در آن رخ میدهد، شکل کنونی و دنیوی خود را از دست داده و با واقعیت اخروی خود جلوه میکند، و موجب لذات و شادمانی، و یا عامل آزار و اندوهی میگردد.

    بنابراین، اعمال نیک این جهان در روزگار رستاخیز تغییر شکل داده و به صورت نعمتهای بهشتی درخواهد آمد، چنانکه اعمال به صورت آتش و زنجیر و انواع عذاب نمودار خواهند شد.

    در کنار بحث «تجسم اعمال» که غالباً ناظر به کردارهای مربوط به اعضای انسان است، مسألة دیگری مطرح میشود که از آن به تبلور یا تجسم نیتها و ملکات نفسانی تعبیر میشود، و مقصود این است که صورت حقیقی انسان بستگی به همان نیتها، خصلتها و ملکات نفسانی او دارد، و براین اساس، اگر چه انسانها از نظر صورت ظاهری یکسانند، ولی از نظر صورت باطنی یعنی خصلتها و ملکات، ‌انواع یا اصناف گوناگونی دارد.

    حکیم سبزواری(ره) در اینباره میگوید:

    «انسان به اعتبار اخلاق و ملکاتش یا فرشته است، یا حیوان، یا درنده، و یا شیطان. بنابراین، اگر چه انسان از نظر صورت دنیوی یک نوع بیش نیست، ولی از نظر صورت اخروی چهار نوع خواهد بود؛ زیرا اگر شهوت و غضب بر او غلبه کند و کارهای او پیوسته از این دو غریزه صادر گردد، صورت اخروی او حیوان و درنده خواهد بود، و اگر اخلاق پسندیده در نفس او رسوخ کرده باشد، به صورتهای زیبای بهشتی تمثل خواهد یافت.»[1]

    تجسم اعمال در آیات قرآن

    تجسم اعمال یک حقیقت قرآنی است که در آیات متعدد نمونههایی از این آیات را یادآور میشویم:

    1. «یَوْمَ تَجِدُ کُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَیْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَیْنَها وَ بَیْنَهُ أَمَداً بَعِیداً».[2]

    ـ روزی که هر انسانی هر کار نیکی که انجام داده است، نزد خود حاضر مییابد، و هر کار بدی را که انجام داده است نیز حاضر و آماده مییابد، و آرزو میکند که میان او و آن عمل ناروا فاصله مکانی یا زمانی بسیاری وجود میداشت (و او آن عمل ناروا را که در دنیا انجام داده است در قیامت مشاهده نمیکرد).[3]

    2. «إِنَّ الَّذینَ یَکْتُمُونَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ الْکِتاب وَ یَشْتَرُونَ بهِ ثَمَناً قَلِیلاً أُولئِکَ ما یَأْکُلُونَ فِی بُطُونِهِمْ إِلاَّ النَّارَ...»[4].

    ـ کسانی که به خاطر به دست آوردن مالی اندک، آیات الهی را کتمان میکنند، چیزی جز آتش در شکم خود جای نمیدهند.

    3. «إِنَّ الَّذینَ یَأْکُلُونَ أَمْوالَ الْیَتامی ظُلْماً إِنَّما یَأْکُلُونَ فِی بُطُونِهِمْ ناراً وَ سَیَصْلَوْنَ سَعِیراً».[5]

    ـ آنان که از روی ستم اموال یتیمان را میخورند، در حقیقت آتش میخورند، و در آینده وارد دوزخ خواهند شد.

    این دو آیة شریفه آشکار بیانگر آن است که آنچه افراد از راه کتمان حقایق الهی و یا از راه ستم بر یتیمان به دست میآورند، در حقیقت آتش درون خود جای میدهند. شکی نیست که صورت ظاهری و دنیوی اموال یاد شده آتش نیست، بلکه به صورت انواع لذتهای دنیوی نمایان میشوند بنابراین، باید بگوییم: اینگونه اموال صورت دیگری دارد که اکنون از چشم ظاهربین انسان پوشیده است، ولی در سرای دیگر که پردهها بالا میرود و حقایق پنهان آشکار میگردد، چنانکه قرآن کریم در جای دیگر میفرماید: «یَوْمَ تُبْلَی السَّرائِرُ» چهرة واقعی این اعمال نمایان میگردد، و آن چیزی جز آتش و عذاب خداوندی نیست.

    4. «یَوْمَ تَرَی الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُؤْمِناتِ یَسْعی نُورُهُمْ بَیْنَ أَیْدیهِمْ وَ بأَیْمانِهِمْ».[6]

    ـ روزی که مردان و زنان با ایمان را میبینی که نور وجود آنان در پیشاپیش و جانب راست آنان در حرکت است.

    آنچه از ظاهر این آیة شریفه استفاده میشود این است که در قیامت، وجود انسانهای با ایمان به صورت منبع نوری در میآید و این نور، پیش رو و اطراف آنان را روشن میسازد. اکنون باید دید آنان، ‌این نور را از کجا آوردهاند؟ پاسخ این سؤال را میتوان از گفتار خود آنان به دست آورد؛ زیرا آنگاه که منافقان از آنان درخواست میکنند که اندکی درنگ نمایند، تا این گروه نیز در پرتو نور آنان حرکت نمایند، به منافقان میگویند:

    «ارْجِعُوا وَراءَکُمْ فَالَْتمِسُوا نُوراً».[7]

    ـ به عقب (دنیا) باز گردید و برای خود نور به دست آورید.

    یعنی، ما این نور را در دنیا کسب کردهایم، و شما اگر میتوانید (که نمیتوانید) به دنیا باز گردید، و برای خود تحصیل نور نمایید. اما در اینکه این نور چگونه نور از دنیا نشأت گرفته است؟ دو احتمال وجود دارد:

    الف. شخصیت والای آنان در پرتو اطاعت و عبادت، به صورت کانون ملکات زیبا درآمده و در جهان دیگر به صورت نور تجلی میکند.

    ب. چهرة واقعی اعمال صالح و صفات نیک آنان نمایان گردیده و به صورت نور تجسم یافته مییابد.

    5. قرآن کریم به مستکبرانی که طلاها و نقرهها را از راههای غیر مشروع به دست آورده و به صورت گنجهایی پنهان ساخته، و از مسیر تولید و مصرف خارج میسازند، هشدار میدهد که همین اندوختهها در سرای دیگر سرخ گردیده و بر پیشانی و پشت و پهلوی آنان نهاده میشود، آنجا که میفرماید:

    «وَ الَّذینَ یَکْنِزُونَ الذَّهَبَ وَ الْفِضَّةَ وَ لا یُنْفِقُونَها فِی سَبیلِ اللَّهِ فَبَشِّرْهُمْ بعَذابٍ أَلِیمٍ یَوْمَ یُحْمی عَلَیْها فِی نارِ جَهَنَّمَ فَتُکْوی بها جِباهُهُمْ وَ جُنُوبُهُمْ وَ ظُهُورُهُمْ هذا ما کَنَزْتُمْ لِأَنْفُسکُمْ فَذُوقُوا ما کُنْتُمْ تَکْنِزُونَ».[8]

    ـ کسانی را که طلا و نقره را میاندوزند و در راه خدا انفاق نمیکنند به عذاب دردناکی بشارت بده، روزی که آن طلاها و نقرهها در آتش دوزخ سرخ گردیده و بر پیشانی و پهلو و پشت آنان نهاده میشود، و به آنان گفته میشود: این همان چیزی است که از قبل برای خودتان اندوختهاید، پس آنچه را انداختهاید، بچشید.

    نکتة قابل دقت در این آیه آن است که میفرماید: «هذا ما کَنَزْتُمْ لِأَنْفُسکُمْ»؛ یعنی، این آتش و عذاب همان است که شما برای خود اندوختهاید، و به عبارت دیگر: اینگونه یعنی طلاها و نقرهها در دو نشأة (دنیا و آخرت) به دو صورت مجسم میگردد: در این جهان به صورت فلز خیره کننده چشمها، و در جهان آخرت به صورت عذاب دردناک خداوندی.

    6. «وَ لا یَحْسَبَنَّ الَّذینَ یَبْخَلُونَ بما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ هُوَ خَیْراً لَهُمْ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَهُمْ سَیُطَوَّقُونَ ما بَخِلُوا بهِ یَوْمَ الْقِیامَةِ...».[9]

    ـ کسانی که به آنچه خدا از فضل خود به آنان عطاء کرده است، بخل میورزند، گمان میکنند که این بخل و امساک برای آنان بهتر است، بلکه این کار برای آنان بدتر میباشد (زیرا) به زودی آنچه را به آن بخل ورزیدهاند، به صورت طوقی به گردن آنان خواهد افتاد.

    این آیة شریفه نیز بسان آیة قبل میرساند: اموالی که انسان برخلاف حکم الهی روی هم انباشته کند، در قیامت به صورت طوقی آزاردهنده تجسم یافته و مایة عذاب بخل ورزان خواهد شد.

    7. لقمان حکیم در نصایح خود به فرزندش میگوید:

    «یا بُنَیَّ إِنَّها إِنْ تَکُ مِثْقالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ فَتَکُنْ فِی صَخْرَةٍ أَوْ فِی السَّماواتِ أَوْ فِی الْأَرْضِ یَأْتِ بهَا اللَّهُ».[10]

    ـ فرزندم (هر کاری که از انسان سر زند) هر چند به اندازه سنگینی خردلی در میان صخرهها و یا آسمانها و زمین باشد، خداوند آن را در روز رستاخیز میآورد.

    از ظاهر این آیة شریفه نیز برمیآید که: خداوند در روز قیامت خود عمل انسان را میآورد و آن را ملاک پاداش و یا کیفر قرار میدهد.

    8. قرآن کریم در آیة دیگر، همین واقعیت را به گونهای دیگر یادآور شده و میفرماید:

    «فَمَنْ یَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَیْراً یَرَهُ وَ مَنْ یَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا یَرَهُ».[11]

    ـ هر کس به اندازه سنگینی ذرهای کار نیک انجام دهد آن را میبیند، و هر کس به اندازه سنگینی ذرهای کار بد انجام دهد، آن را میبیند.

    نکتة قابل توجه در این آیة شریفه، کلمة «یَره» است، زیرا ضمیر مفعولی موجود در آن به خود عمل که از کلمة یعمل استفاده میشود، و یا به کلمه «خیراً و شراً» بر میگردد.[1] . فـباعتبـار خـلقه الانسان ملک او اعـجبم او شـیطان

    فهو و ان وحد دنـیا وزعا اربـعة عقـبی فـکان سبعاً

    بهیمة مع کون شهوة غضب شیمتة و إن علیه قد غلب

    مکر فـشیطان و إذ سـجیة سـنـة فـصور بـهیـة.

    [2] . آل عمران/ 30.

    [3] . نظیر این آیه است آیة «وَ وَجَدُوا ما عَمِلُوا حاضِراً وَ لا یَظْلِمُ رَبُّکَ أَحَداً» (کهف/ 42)، و آیة «عَلِمَتْ نَفْسٌ ما أَحْضَرَتْ» (تکویر/ 14).

    [4] . بقره/ 174.

    [5] . نساء، 10.

    [6] . حدید/ 13.

    [7] . حدید/ 13.

    [8] . توبه/ 35ـ34.

    [9] . آل عمران/ 80.

    [10] . لقمان/ 16.

    [11] . زلزله/ 8ـ7.

    این حکم کلی، اعمال انسان را نیز شامل میشود.

    اما اینکه وجود عرض در این جهان متکی به وجود جوهر است، دلیل بر آن نیست که در سرای دیگر نیز چنین باشد؛ زیرا احکام آخرت با احکام دنیا متفاوت است، مگر در محالات ذاتی که تبدل در آنها محال است. قرآن کریم با صراحت بیان نموده است که در قیامت زمین و آسمان و آنچه در آنهاست تبدل مییابند.[1]

    بنابراین، از نظر عقلی تجسم اعمال کاملاً امکانپذیر است، و دلایل نقلی نیز بر تحقق آن دلالت دارند، و هیچگونه ضرورتی برای تأویل آنها وجود ندارد.

    فقیه و عارف نامی شیخ بهاءالدینعاملی(ره) دربارة تجسم اعمال گفته است: «مسئلة تجسم اعمال در روایات بسیاری از شیعه و اهل سنت وارد شده است. اهل سنت در اینباره گفتهاند: مارها و عقربها و آتشهایی که در قبر و قیامت ظاهر میشوند. در حقیقت همان کارهای زشت و ناپسند عقاید باطل است که در نشأه برزخ و قیامت به صورتهای یاد شده ظاهر میشوند؛ چنانکه روح و ریحان، و نعمتهای لذتبخش دیگر، در حقیقت همان اخلاق پسندیده و اعمال شایسته و عقاید حقه است که در جهان برزخ و قیامت بدان صورت نمایان گردیدهاند؛ زیرا حقیقت یک چیز است که در نشأههای مختلف آثار گوناگونی دارد.» شیخ بهایی(ره) سپس برخی از آیات و روایاتی را که پیش از این نقل کرده است، به عنوان شاهد بر مدعای خود یادآور شده است.[2]

    علم و تجسم اعمال

    اگر چه تجسم اعمال بسی فراتر و عمیقتر از تبدلها و تحولهای عالم طبیعت است، اما برای تقریب به ذهن میتوان از قانون تبدل ماده به انرژی، و تبدل انرژی به ماده که یکی از قوانین مسلم علمی است، در اینباره کمک گرفت؛ زیرا طبق این قانون، و با توجه به این که حقیقت کار و عمل انسان از نظر علمی چیزی جز تبدل ذخایر مادی به انرژی نیست، میتوان چنین نتیجه گرفت:

    1. حقیقت کار در انسان عبارت است از تبدل ماده به انرژی.

    2. مقدار انرژی از نظر علم همیشه ثابت است، و فقط صورتهای آن تغییر مییابد.

    3. ماده و انرژی دو چهرة یک واقعیت میباشند.

    4. همانگونه که ماده به انرژی تبدیل میشود، انرژی نیز در شرایط خاصی به ماده مبدل میگردد.

    بنابراین، از نظر علم جدید، تبدل یافتن اعمال انسان در جهان دیگر به مادة دیگر امری ممکن و قابل قبول است، در نتیجه علم تجربی نیز به گونهای تجسم اعمال را تأیید میکند.[3]

    در پایان، یادآور میشویم که اعتقاد به تجسم اعمال با وجود پارهای پاداشها یا کیفرهای قراردادی که متناسب با نوع اعمال و بر اساس علم و حکمت الهی مقرر گردیده است، منافات ندارد؛ زیرا اگر از هرگونه پیشداوری بپرهیزیم و صرفاً با استناد به آیات قرآن و روایات در اینباره داوری کنیم، باید هر دو گونه پاداش و کیفر را پذیرا باشیم.

    چنانکه اعتقاد به تجسم اعمال با مسئله شفاعت که از ضروریات شریعت اسلام است نیز منافات ندارد؛ زیرا همانگونه که در این جهان قوانین الهی از طریق اسباب و علل ویژه عمل میکنند، در سرای آخرت نیز چنین است و هیچ اشکالی ندارد که شفاعت به عنوان یک علت و سبب قویتر،‌ در موارد خاص تجسم اعمال غلبه نماید، همانگونه که اسباب و علل طبیعی نیز گاهی یکدیگر را خنثی میسازند.

    به عبارت دیگر: همانگونه که توبه قبل از فرا رسیدن مرگ، مانع از تجسم و تمثل گناه در سرای دیگر میشود، شفاعت نیز در جهان دیگر از موانع تجسم عمل به شمار میرود.[4]

    [1] . «یَوْمَ تُبَدَّلُ الْأَرْضُ غَیْرَ الْأَرْضِ وَ السَّماواتُ». (ابراهیم/ 48)

    [2] . بحار الانوار، ج 7، ص 228

    [3] . منشور جاوید، ج 8، ص 423ـ422

    [4] . همان،‌ص 435ـ434

    منبع مطلب : www.hawzahnews.com

    مدیر محترم سایت www.hawzahnews.com لطفا اعلامیه بالای سایت را مطالعه کنید.

    اعمال انسان چگونه در آخرت بررسی می‌شود

     به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از آذربایجان‌شرقی، بیشتر مردم با کاربرد عباراتی از قبیل «دست انتقام»، «مکافات عمل»، «تیر غیب»، «چوب خدا صدا ندارد» و «شانس» و… به اجمال می پذیرند که اعمال خوب و بد انسان در زندگی دنیوی او تأثیر داشته و فرد هم اکنون دچار عقوبت یا برخوردار از اعمال پیشین خود است؛ اما معمولاً از تبیین رابطه ثابت بین عمل و پیامد آن ناتوانند و بیشتر با توسل به علت اولی و غایی و فرا طبیعی و مرموز به چرایی مطلب پرداخته و از بیان چگونگی و تعیین علت طبیعی و امر مقدم ثابت طفره می‌روند.

    پاسخ اجمالی قرآن به این مسأله، مثبت است؛ یعنی قرآن به طور کلی می‌پذیرد که عمل برای انسان، نقش آفرین است

    کیفر یا پاداش عمل به سراغ انسان می‌آید

    حجتالاسلام‌ محمود نورپور امام جمعه آذرشهر، در گفت‌وگو با ایکنا اظهار کرد: بازتاب رفتارها و اعتقادات دنیوی انسان و چگونگی تاثیر آنها در سرنوشت اُخروی او و نحوه‌ ارتباط میان عمل با جزای، آن در متون دینی بخصوص قرآن کریم فراوان دیده می‌شود.

    وی، افزود: هر راه و مسیری به جایی ختم می‌شود که به آن مقصد می‌گویند و نتیجه در مقصد مشخص می‌‌شود، مثل کسی که برای کسب علم و طی مراحل تحصیلات عالیه تا مقطع دکترا حرکت می‌کند. بدیهی است که نتیجه‌ی عمل او در کلاس اول ابتدایی و حتی در دوره‌ کارشناسی ارشد داده نمی‌شود، بلکه نتیجه در آخر کار است.

    وی کردار انسان را قابل محاسبه در دنیا و آخرت دانست و خاطرنشان کرد: کردار انسان خواه نیک و خواه بد دارای پی آمد و نتیجه در دنیا و آخرت است و همچون بذری است که در مزرعه جهان کاشته می‌شود، اگر بذر گل بود، نتیجه اش گل است و اگر خار بود، نتیجه اش خار است.

    حجتالاسلام‌ نورپور ادامه داد: هر عملی دارای عکس العمل و هر کنشی دارای واکنش است و باید توجه داشت که مکافات عمل هم در دنیا وجود دارد و هم در آخرت، با این فرق که مکافات در دنیا نسبت به آخرت بسیار کم رنگ تر است و نیز باید توجه داشت که کیفر یا پاداش عمل به صورت‌های گوناگون به سراغ انسان می‌آید.

    امام جمعه آذرشهر  با استناد به آیه 10 سوره نساء یادآور شد: در این آیه می خوانیم:" آنان که مال یتیمان را به ستمگری می‌خورند در حقیقت آنها در شکم خود آتش جهنم فرو می‌برند و به زودی به دوزخ در آتش فروزان خواهند افتاد".

    وی با اشاره به فرموده امام صادق(ع) افزود: امام صادق(ع) می فرمایند:" سخت ترین مردم از نظر بلا پیامبرانند سپس کسانی که در پی آنانند، سپس کسی که از دیگری بهتر است.

    حجت‌الاسلام ‌نورپور تاکید کرد: عقل و دین در این نکته همنوا هستند که اعمال انسان اعم از رفتار ظاهری و عقاید باطنی بر اثر تکرار، موجب ایجاد ملکه در نفس و روح انسان شده و در سرای آخرت به صورت پیکر جسمانی مناسب با آن، پدیدار می‌شود.

    عملی که از انسان سر می‌زند، از بین رفتنی نیست

    حجت‌الاسلام شمس‌اله مردانی‌پور، امام‌جمعه صوفیان در گفت‌وگو با ایکنا اظهار کرد: عملی که از انسان سر می‌زند، از بین رفتنی نیست و آثاری دارد که به صاحبش برمی‌گردد.

    وی، افزود: اعمال نیک انسان می‌تواند نتایج سوء را خنثی کند، برای مثال توبه، صدقه و بسیاری از رفتارهای خوب در این زمینه مؤثر است.

    وی خاطرنشان کرد: از مجموع آیات قرآن کریم و روایات به روشنی به دست می‌آید که انسان همان گونه که از پدیده‌ها و حوادث طبیعی تاثیر می‌پذیرد بر آن‌ها نیز تاثیر می‌گذارد. پدیده‌ها و حوادث خوب و نافع طبیعی، نتیجه عقیده، اخلاق و عمل نادرست و ناپسند بشر است.

    حجت‌الاسلام مردانی‌پور با استناد به فرموده حضرت علی(ع) ادامه داد: حضرت علی(ع) می‌فرمایند:" هر که همت و توجهش به کار آخرت باشد، خدا کفایت امور مهم دنیای او را خواهد کرد و هر کس باطن خود را اصلاح کند خدا ظاهرش را در بین خلق نیک و صالح می‌گرداند تا همه او را به نیکویی یاد کنند و زبان به ذکر خیرش گشایند".

    امام‌جمعه صوفیان یادآور شد: تأثیر انسان در حوادث طبیعی در طول تأثیر اسباب و عوامل طبیعی است؛ به این معنا که عوامل و اسباب طبیعی در تسخیر انسان است و اعمال انسان از طریق اسباب و علل طبیعی در حوادث طبیعی اثر می کند.

     وی با اشاره به به آیه 54 سوره عنکبوت افزود: در این آیه می‌خوانیم: از تو عذاب زودرس می‌طلبند نمی‌دانند که جهنم کافران را از هر سو احاطه کرده است‏.

    حجت‌الاسلام مردانی‌پور از ویژگی مهم انسان‌های سعادتمند گفت و تاکید کرد: انسان‌های سعادتمند کسانی هستند که همت خویش را در این دنیا صرف خودسازی و تهذیب نفس نموده، رضای الهی را هدف عالی زندگی خویش قرار داده اند.

    منبع مطلب : tabriz.iqna.ir

    مدیر محترم سایت tabriz.iqna.ir لطفا اعلامیه بالای سایت را مطالعه کنید.

    آنچه انسان در قیامت با آن مواجه است، صور اخروی اعمال اوست

    آنچه انسان در قیامت با آن مواجه است، صور اخروی اعمال اوست

    به گزارش خبرگزاری مهر، حجت الاسلام مفتح امام و مدیر مرکز اسلامی هامبورگ در نماز جمعه این هفته به عنوان خطیب به ذکر سخنانی پرداخت که برگزیده ای از بیانات خطبه ها در ادامه می آید:

    بسم الله الرحمن الرحیم

    اَلْحَمْدُ لِلّهِ بجَمِیعِ مَحَامِده کُلِّهَا عَلَی جَمِیعِ نِعَمِهِ کُلِّهَا اَلْحَمْدُ لِلّهِ مالِکِ الْمُلْکِ مُجْرِی الْفُلْکِ مُسَخِّرِ الرِّیاحِ فالِقِ الاْصْباحِ دَیّانِ الدّینِ رَبِّ الْعَالَمینَ اَلْحَمْدُ لِلّهِ عَلی حِلْمِهِ بَعْدَ عِلمِهِ وَالْحَمْدُ لِلّهِ عَلی عَفْوِهِ بَعْدَ قُدْرَتِهِ وَالْحَمْدُ لِلّهِ عَلی طُولِ اَناتِهِ فی غَضَبهِ وَهُوَ قادرٌ عَلی ما یُریدُ

    ثم الصلاه و السلام علی محمد عبده و رسوله ارسله بالهدی و دین الحق لیظهره علی الدین کله و لو کره المشرکون

    اوصیکم عبادالله و نفسی بتقوی الله و اتباع امره و نهیه، و اخوفکم من عقابه.

    در ادامه مباحث قرآن شناسی به سؤال از سرنوشت پس از مرگ رسیدیم، و از زندگی جاویدان پس از مرگ سخن گفتیم، و گفتیم که آیات قرآن در این بحث به چهار دسته تقسیم می‌شود:

    ۱. اثبات معاد

    ۲. وضع آسمانها و کرات آن، زمین و اجزاء آن در هنگام معاد

    ۳. وضع آدمیان در هنگام معاد

    ۴. وضع آدمیان در جهان آخرت

    در خطبه های گذشته آیات دسته اول و دوم را بررسی کردیم، و امروز به دسته سوم آیات قرآن کریم اشاره می‌کنیم. در این آیات که به وضع انسانها در هنگام زنده شدن مجدد و رسیدگی به اعمال آنها می‌پردازد، گفته می شود قیامت روزی است که انسانها با اعمال تجسم یافته خود مواجه می ‌شوند. آیات مربوط به تجسم اعمال را از نظر مفاد و مضامین می توان به دو محور عمده دسته بندی نمود:

    ۱. آیاتی که بر رؤیت عینی اعمال در عرصه محشر تأکید دارند.

    ۲. آیه هایی که بر توفّی و دریافت اعمال توسط انسان تأکید دارند.

     ۱. مشاهده اعمال در قیامت

    خداوند در آیات متعددی بر رؤیت عینی اعمال تصریح می کند. این آیات مؤید تجسم اعمال در قیامت است؛ مانند:

    *یَوْمَئِذٍ یَصْدُرُ النَّاسُ أَشْتَاتًا لِیُرَوْا أَعْمَالَهُمْ؛ فَمَنْ یَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَیْرًا یَرَهُ؛ وَمَنْ یَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا یَرَهُ(زلزال:۶– ۸)

    در آن روز {روز رستاخیز} مردم گروه گروه خارج می شوند تا اعمالشان به آنها نشان داده شود. پس هر کس به اندازه سنگینی ذره ای کار نیک انجام دهد، آنرا خواهد دید و هر کس به اندازه سنگینی ذرهای کار بد انجام دهد، آن را می بیند.

    این آیه بیان می کند که همه انسان ها در روز قیامت خود اعمال را حاضر یافته، در متن حقیقت اعمال خود قرار می گیرند. این آیات در مشاهده خود اعمال ظهور و صراحت دارد، گرچه چگونگی رویت اعمال در آخرت و ویژگی های آن برای ما روشن نیست.

    *یَوْمَ تَجِدُ کُلُّ نَفْسٍ مَا عَمِلَتْ مِنْ خَیْرٍ مُحْضَرًا وَمَا عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَیْنَهَا وَبَیْنَهُ أَمَدًا بَعِیدًا) آل عمران:۳۰)

    روزی که هر کس آنچه کار نیک به جای آورده و آنچه بدی مرتکب شده {نزد خود} حاضر شده می یابد و آرزو می کند: ای کاش! میان او و آن {کارهای بد} فاصله ای دور بود .

    این آیه، به روشنی حکایت گر آن است که همه انسان ها در روز قیامت، عمل خود را حاضر یافته، در جریان عمل خود قرار می گیرند. و بدکاران پس از روبه رو شدن با عمل بد خود آرزو می کنند که ای کاش میان او و عمل بدش فاصله زیادی بود.

    *وَکُلَّ إِنْسَانٍ أَلْزَمْنَاهُ طَائِرَهُ فِی عُنُقِهِ وَنُخْرِجُ لَهُ یَوْمَ الْقِیَامَةِ کِتَابًا یَلْقَاهُ مَنْشُورًا (اسراء:۱۳)

    و کارنامه هر انسان را ملازم گردن او {همیشه همراه او} ساخته ایم و روز قیامت برای او نامه ای که آن را گشاده می بیند، بیرون می آوریم.

    این آیه به صراحت می گوید هر انسانی با اعمال خود که به صورت کارنامه و کتابی خواهد بود، همراه خواهد بود.

    *إِنَّا نَحْنُ نُحْیِی الْمَوْتَی وَنَکْتُبُ مَا قَدَّمُوا وَآثَارَهُمْ وَکُلَّ شَیْءٍ أَحْصَیْنَاهُ فِی إِمَامٍ مُبینٍ (یس:۱۲)

    حقیقت آن است که ما مردگان را زنده می کنیم و آنچه از پیش فرستاده اند، با آثار {و اعمال } شان درج می کنیم و هر چیزی را در کارنامه ای روشن برشمرده ایم.

    این آیه نیز گویای آن است که هر آنچه آدمی انجام دهد، نوشته شده و در امام مبین جمع آوری شده است. اما اینکه امام مبین چیست، بررسی آن مجال دیگری می طلبد.

    *وَتَرَی کُلَّ أُمَّةٍ جَاثِیَةً کُلُّ أُمَّةٍ تُدْعَی إِلَی کِتَابهَا الْیَوْمَ تُجْزَوْنَ مَا کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ؛ هَذَا کِتَابُنَا یَنْطِقُ عَلَیْکُمْ بالْحَقِّ إِنَّا کُنَّا نَسْتَنْسخُ مَا کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ (جاثیه:۲۸-۲۹(

    هر امتی را به زانو درآمده می بینی. {در قیامت } هر امتی به سوی کارنامه {و کتاب } خود{ش } فراخوانده می شود {و بدیشان می گویند:} آنچه می کردید، امروز پاداش می یابید {و هم اکنون همانی را که عمل می کردید، به شما می دهند} این است کتاب ما که علیه شما به حق سخن می گوید؛ ما از آنچه می کردید، نسخه برداشتیم.

    *وَبَدَا لَهُمْ سَیِّئَاتُ مَا عَمِلُوا وَحَاقَ بهِمْ مَا کَانُوا بهِ یَسْتَهْزئُونَ (جاثیه:۳۳)

    و {حقیقت} بدی هایی که کرده اند، بر آنان پدیدار می شود و آنچه بدان ریشخند می کردند، آنان را فرو می گیرد.

    * یَوْمَ یَنْظُرُ الْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ یَدَاهُ وَیَقُولُ الْکَافِرُ یَا لَیْتَنِی کُنْتُ تُرَابًا (نبأ:۴۰)

    روزی که انسان به آنچه با دو دستش از پیش فرستاده است، می نگرد.

    *وَوُضِعَ الْکِتَابُ فَتَرَی الْمُجْرِمِینَ مُشْفِقِینَ مِمَّا فِیهِ وَیَقُولُونَ یَا وَیْلَتَنَا مَالِ هَذَا الْکِتَاب لَا یُغَادرُ صَغِیرَةً وَلَا کَبیرَةً إِلَّا أَحْصَاهَا وَوَجَدُوا مَا عَمِلُوا حَاضِرًا وَلَا یَظْلِمُ رَبُّکَ أَحَدًا (کهف:۴۹)

    کتاب {اعمال } نهاده می شود، آن گاه مجرمان را می بینی که از آنچه در آن است، بیمناک اند و می گویند: ای وای بر ما! این چه کتابی است که هیچ عمل کوچک و بزرگی را فروگذار نکرده است و آنچه انجام داده اند حاضر می یابند، و پروردگار تو به هیچ کس ستم روا نمی دارد.

    *وَأَقِیمُوا الصَّلَاةَ وَآتُوا الزَّکَاةَ وَمَا تُقَدِّمُوا لِأَنْفُسکُمْ مِنْ خَیْرٍ تَجِدُوهُ عِنْدَ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بمَا تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ (بقره:۱۱۰)

    نماز را بپا دارید و زکات را بپردازید و آنچه برای خودتان از اعمال خیر پیش فرستید، آن را نزد خداوند می یابید؛ همانا خداوند بر آنچه انجام دهید، بیناست.

    از مجموع این آیات روشن می شود که آنچه انسان در قیامت با آن مواجه است، صور اخروی اعمال، افکار، عقاید، اوصاف و اخلاق خود اوست. نیز آشکار می گردد که این صورت ها هم اکنون نیز هستند، ولی از ما محجوب اند. همچنین از آنجا که عالم برزخ و آنچه در آن هست، صورت نازله آخرت است، آنچه در برزخ نیز به انسان ارائه می شود، صور برزخی یا تمثیل های برزخی اعمال اوست.

    ۲. توفی و دریافت کامل عمل

    خداوند در آیات متعدد بر مسئله توفی و دریافت کلی عمل تأکید کرده است. این آیات نیز به نوعی مسئله تجسم اعمال در قیامت را بیان می کند:

    - وَمَا تُنْفِقُوا مِنْ خَیْرٍ فَلِأَنْفُسکُمْ وَمَا تُنْفِقُونَ إِلَّا ابْتِغَاءَ وَجْهِ اللَّهِ وَمَا تُنْفِقُوا مِنْ خَیْرٍ یُوَفَّ إِلَیْکُمْ وَأَنْتُمْ لَا تُظْلَمُونَ (بقره:۲۷۲)

    آنچه از خیر انفاق می کنید، به نفع خود شماست و انفاق نمی کنید، مگر به خاطر به دست آوردن رضای خدا، و آنچه از خیر انفاق کنید، به طور کامل به شما تحویل داده می شود و شما مورد ستم قرار نمی گیرد.

    بر پایه نظریه تجسم اعمال، پاداش عمل انفاق نیز در آخرت به انفاق کننده داده می شود، اما به صورت و قالب اخروی آن. در واقع این تحویل اعمال و پاداش آن امری حقیقی و حتمی است، نه وهمی.

    - وَاتَّقُوا یَوْمًا تُرْجَعُونَ فِیهِ إِلَی اللَّهِ ثُمَّ تُوَفَّی کُلُّ نَفْسٍ مَا کَسَبَتْ وَهُمْ لَا یُظْلَمُونَ (بقره:۲۸۱)

    بترسید از روزی که در آن روز به سوی خدا برمی گردید. آن گاه به کسی {پاداش } آنچه به دست آورده، تمام داده خواهد شد و مورد ستم قرار نمی گیرد.

    آیاتی دیگر را نیز می توان به عنوان دلایل تجسم اعمال در قیامت یاد کرد. [۱]

    [۱]  نگاه کنید به: طباطبایی، محمد حسین، المیزان، ج ۱۸، ص ۲۲۲؛ و نیز نراقی، محمد مهدی، جامع السعادات، ج ۱، ص ۲۱.

    شناخت قرآن (۱۳)

    منبع مطلب : www.mehrnews.com

    مدیر محترم سایت www.mehrnews.com لطفا اعلامیه بالای سایت را مطالعه کنید.

    جواب کاربران در نظرات پایین سایت

    مهدی : نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    میخواهید جواب یا ادامه مطلب را ببینید ؟
    مهدی 9 ماه قبل
    0

    نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    برای ارسال نظر کلیک کنید